زایلین دارای دو گروه متیل متصل به حلقه بنزن است. در حالی که تولوئن نرخ تبخیر سریع‌تری دارد، زایلین دیرتر تبخیر می‌شود. در فرمولاسیون رنگ‌ها، مهندسین شیمی با ترکیب درصدهای مختلفی از تولوئن و زایلین، سرعت خشک شدن رنگ (Drying Time) را کنترل می‌کنند.

تولوئن در طبیعت به مقدار بسیار ناچیز در درخت تولو (Tolu balsam) و نفت خام وجود دارد؛ اما نیاز میلیون تنی صنعت به این ماده، نیازمند سنتز صنعتی است. سه روش اصلی تولید تولوئن در پالایشگاه‌ها عبارتند از:

الف) ریفرمینگ کاتالیستی نفتا (Catalytic Reforming):

بیش از ۸۰ درصد تولوئن جهان از این روش تولید می‌شود. در این فرآیند، برش‌های نفتی (نفتا) در حضور کاتالیزورهای پلاتین و در دما و فشار بالا (دما حدود 500∘C)، دچار تغییر ساختار شده و هیدروکربن‌های آلیفاتیک به حلقه‌های آروماتیک (از جمله تولوئن) تبدیل می‌شوند.

ب) کراکینگ با بخار آب (Steam Cracking):

در فرآیند تولید اتیلن و پروپیلن از هیدروکربن‌های سنگین‌تر، محصول جانبی به نام «بنزین پیرولیز» به دست می‌آید که حاوی مقادیر بالایی از بنزن، تولوئن و زایلین است. تولوئن از این مخلوط با استفاده از روش‌های تقطیر استخراجی جدا می‌شود.

ج) فرآوری قطران زغال سنگ (Coal Tar):

این روش قدیمی‌تر است و امروزه سهم کمتری در تولید جهانی دارد. حرارت دادن زغال سنگ بدون حضور هوا برای تولید کک متالورژی، گازها و مایعاتی آزاد می‌کند که پس از تقطیر، تولوئن یکی از محصولات آن است.